Remix-albums beschrijven is steeds een marteling voor mij omdat je nooit weet waar de remixer naartoe wil. Sommige remixes zijn eerder covers, andere worden helemaal dooreen geschud en spoor per spoor terug opgebouwd…

Dit album trok me echter aan door de vele bekende namen die deze onbekende groep heeft kunnen aantrekken om ‘hun’ lekkers te herkauwen. Zo krijgen we o.a. Soman, Leaether Strip, XP8 en Ambassador 23 op ons bord… En het smaakt…

En hoewel elk van de remixen een eigen sound heeft, wordt ergens toch de identiteit van het originele nummer behouden, wat voor mij op zich een heel belangrijk item is van een geslaagde remix: het origineel moet herkenbaar blijven, zo niet is dat een belediging aan de maker!

“Stereotype” wordt hier op prachtige wijze door Soman onder handen genomen tot een nummer dat binnenkort al minstens op mijn eigen playlists zal terechtkomen. Hetzelfde nummer in een Blankmix klinkt dan weer een stuk meer poppy, wat properder en gepolijst.

“Cooler than genocide” vinden we ook in 2 herwerkte versies terug, maar geen van beide kan mij bekoren… snel naar de volgende dus.

En dat is “Mean enough, Hot enough”, die hier tot de Vicious Alliance Just An Animal Mix wordt getransformeerd. Een versie die me qua sfeer doet denken aan de meeslepende [:S.I.T.D.]-tracks met een soms weemoedige ondertoon.

Wat volgt is “Game called life” in wel 4 verschillende versies: Leaether Strip, XP8, Necrotek en Autoclav 1.1 mogen hun tanden zetten in dit nummer, die in de originele versie op de Endzeit Bunkertracks-reeks reeds te bewonderen was.  Geen van de 4 versies steekt er met kop en schouders bovenuit, maar zijn ook niet slecht te noemen. Gewoon:lekker gemixt… Niet meer e niet minder.

“Occult casualty” mogen we 3 keer horen. De eerste keer in een Synthetic Dream Foundation mix, die het nummer een dromerige twist geeft. De BAAL Mix zorgt dan weer voor een meer chaotische versie die bij momenten veel weg geeft van het meer experimentele werk van Aphex Twin en andere Squarepushers. De Kalte Farben-mix lijkt me dan nog het meest geschikt voor de dansvloer en het ‘algemene uitgangsleven’, hoewel de beats iets meer uitgesproken mochten zijn om het een echte clubhit te maken.

Afsluiten doen we met “Decapitation”. Ambassador 21 doet wat er van hen altijd mag verwacht worden en zet een dijk van een endzeit-versie neer die volgens mij toch een van de beste mixes is van deze release. De Revolution State-mix is een stuk rustiger en poppy. Een “easy-in” om het schijfje af te sluiten, waarom niet.