Adverts
|
Bands CD Reviews Live Reviews Interviews Labels Genres 
Requiem Rosa
| |
<< Terug |
Deze band uit Milaan werd in 2002 opgericht en bestaat uit Christian Celsi (zang en gitaar), Daniela Palermo (zang en toetsen), Maurizio Iacono (Basgitaar) and Diego Itri (Drums). Ze spelen 'dark rock tunes' zoals ze zelf zeggen op hun Myspace. 'Tunes' is misschien een wat eufemistisch woord dat betreft, want sommige nummers klinken toch behoorlijk zwaar en dramatisch. De zang wordt vrijwel gelijkelijk verdeeld tussen Christian en Daniela op dit album, waarmee deze band haar debuut maakt. Daniela's stem lijkt enigszins op die van Maitri van Christian Death. Het geluid van de band in zijn geheel heeft wel wat weg van Christian Death, echter wel op een duidelijk zachtere toon en met meer nadruk op synthesizers. Andere bands die te binnen schieten zijn HIM, The 69 Eyes en Ikon. Voor een debuut is dit een goed in elkaar zittend stukje muziek. Het mag dan wel niet de artistieke kwaliteit hebben van hun landgenoten Chants of Maldoror, ze compenseren dat door meer toegankelijke muziek te maken die een breder publiek kan aanspreken. Met "The London Fog" opent het album met een nummer waar ze trots op mogen zijn. Onheilspellende synths, beheerst krijsende gitaren, een krachtige uitstraling en goed uitgebalanceerde zang maken dit nummer tot het meest pakkende van het album. De prettig flikkerende gitaren van "Like a Noise", de ronkende basgitaar op "Whatching me fall", de enge zang op "99 cats", het meezing-refrein van "Dorian" en het strijdbare "Modern slaves" laten zien dat The Stompcrash het vermogen heeft om solide goth-rock nummers te schrijven. Het zware accent van Daniela op "I will kill myself" mag dan zo haar charme hebben, echt professioneel klinkt het niet. Er is niks op tegen als de band een aantal nummers in het Italiaan zou zingen, Daniela moet bij ieder nummer de taal kiezen die er het beste bij past. De radiofragmenten tijdens "Moscow" voegen het nodige toe aan het koude, desolate karakter van dat nummer. De rest van het album is een verdere vertoning van de stijl van The Stompcrash: verleidelijk duister, maar zonder al te pompeus te worden. De band maakt een goed gebruik van synthesizers om een stuwend, somber of pakkend element toe te voegen. Voor 'diehard' batcave/deathrock fans is dit album waarschijnlijk wat te standaard en gladjes, voor degenen die verzot zijn op wat makkelijker verteerbare goth-rock is dit album wel een aanrader.
0 replies
Discuss this
|
|
|
