Laat ik beginnen met zeggen dat dit album het verdient om naar te luisteren. Het is niet gewoon een goed album, het is een indrukwekkend album en zelfs dan ben ik eigenlijk te zuinig met m'n compliment. Ik heb geen ervaring met Neal Morse z'n vroegere soloalbums, maar als dit in enige mate een duidelijk beeld schept van zijn muzikale talent, ga ik elk album kopen wat hij heeft uitgebracht sinds hij bij Spock's Beard vertrokken is. Juist, zo goed is deze plaat. Wees echter wel gewaarschuwd, het is geen makkelijk album om naar te luisteren. Om te beginnen, dit album heeft slechts 4 nummers, maar die duren bij elkaar een kleine 76 minuten. Dit is overduidelijk moderne kamermuziek. Er is een minder gebruikelijke aanpak in de benadering van de composities, wat toch verrassend goed uitpakt als je bedenkt dat morse onder andere speelt met praisemuziek (bijvoorbeeld deel 3 van het eerste nummer) en spaanse invloeden in deel 4 van het 2e nummer. Deze invloeden lijken misschien wat vreemd als je ze voor het eerst hoort, maar meneer Morse weet het perfect in zijn stijl te passen en het verrijkt het album in z'n geheel. Mede door deze "unieke" invloeden (het is niet dat het nooit eerder gedaan is, alleen niet zo vaak) is dit een progressief rock/metal album van zeer hoge kwaliteit geworden. bij sommige mensen zal het angstzweet uitbreken als ze zien dat het eerste nummer alleen al 29 minuten duurt, maar verveling is duidelijk geen woord wat in het woordenboek van Neal Morse staat. Dit is niet alleen te wijten aan zijn talent om goede muziek te schrijven, want zowel drummer Mike Portnoy (Dream Theater en donders veel andere projecten) als bassistRandy George (Ajalon) voegen een hoop toe aan de muziek. Ik zal ook speciaal Paul Gilbert noemen (mr. Big, Racer x), want hij weet de boel op te leuken met enkele compleet van de pot gerukte solo's (ja, het "Ik kan net zo goed m'n gitaar uit het raam gooien" type). Variatie is misschien het sleutelwoord voor dit album, maar er zijn ook genoeg stukken waarin virtuositeit hoog in het vaandel staat. De muziek is meestal redelijk stevig, met de uitzondering van "Heaven in my heart", wat een korte, maar niet misplaatste ballad is voordat het laatste nummer uit je boxen knalt.

De teksten gaan over Maarten Luther, de monnik die in 1517 in opstand kwam tegen de roomse kerk en zo de reformatie begon. Dus ja, de teksten zijn christelijk en veel mensen zullen daar moeite mee hebben. Persoonlijk vind ik het geen probleem, aangezien het vanuit het perspectief van Maarten Luther zelf is geschreven en daarom dus een meer biografisch karakter heeft. Toch kan het zo zijn dat het concept je echt niet aanspreekt, maar weet wel, dat als je om die reden dit album voorbij laat gaan je een prachtige muzikale ervaring mist. Kappen met lezen en kopen. Nu!