Mainstage 

Het is aan de Mediaeval Baebes om het nog wat slaperig ogende publiek op te warmen voor de tweede dag Amphi. De zes dames zijn goed voorbereid op het concert, wat blijkt als één van de dames een tekst voorleest in het Duits. Muzikaal gezien klinken de baebes erg goed samen, en de vrolijke middeleeuwse klanken zijn een prettige opening van deze tweede dag. (Seraphictine)

Het debuut van The LoveCrave is inmiddels al een tijdje uit, en echt veel naamsbekendheid heeft de groep nog niet gekregen. Jammer, deze Italianen maken namelijk een goed staaltje melancholische rockmuziek, en dat is dan ook te horen op de mainstage. De nummers afkomstig van ‘The Angel and the Rain’ zijn live niet zo krachtig als op het album, maar het enthousiasme van de Italianen maakt dat zonder meer in één keer goed. Het publiek reageert op de liedjes, hopelijk komt er snel een nieuw album en kan The LoveCrave beginnen met het veroveren van de wereld. (Seraphictine)

Het weer zit op zondag iets minder mee. Bij vlagen zitten de wolken voor de zon en zelfs de regen komt meermalen voorbij. Gelukkig valt de hoeveelheid regen enorm mee, helemaal in combinatie met de amper dalende temperatuur. Echt strandweer is het dus niet, maar met Das Ich op het podium is dat ook niet nodig. De drie verzamelaars van steekwoorden als 'sterben', 'Gott' en 'blut' doen hun ding zoals verwacht, en lukt het zowaar het publiek aan het dansen te krijgen. Thematisch verandert er weinig aan deze heren, of het moet de verdwaalde kannibalen-outfit zijn, ter gelegenheid van het nieuwe album "Kannibale". Das Ich is nog altijd noemenswaardig zonder uit te blinken. (Eelco)

L’âme Immortelle is één van de eerste ‘gothic’ bands die ik ontdekte, en sindsdien heb ik een zwak voor de muziek van dit tweetal. Helaas gaat het muzikaal gezien niet helemaal goed met de band, de richting die de band koos op de laatste albums was niet helemaal mijn ‘cup of tea’. Het is inmiddels weer aan aantal jaar geleden sinds ik Sonja en Thomas live heb zien optreden, en ik ben erg benieuwd naar hoe de groep zich ontwikkeld heeft in de afgelopen jaren. Helaas blijkt die ontwikkeling mij ook niet te bekoren. De groep opent met grote hit ‘Bitterkeit’ die in de nieuwe rockversie nog niets eens een derde van de kracht heeft die het elektronische origineel heeft. De liedjes van de nieuwere albums, ‘Phönix’ bijvoorbeeld, heb ik nooit echt briljant gevonden en doen me live ook weinig. Enthousiast is de band zeker wel, maar voor mij is het vergane glorie. Een teleurstelling. (Seraphictine)

Suicide Commando heeft al een tijdje niks meer uitgebracht, dus het is hopen op nieuw materiaal tijdens de show van de Belgen. Dat komt echter niet voorbij in het merendeel van de show die ik meekrijg. Nog altijd leunt Van Roy sterk op het succes van het laatste album "Bind, Torture Kill". Een degelijk album dat niet zonder reden zo goed werd onthaald. De show van vanavond ligt in het verlengde van de shows die sinds dat album zijn gegeven: degelijk gestamp, aangevuld met zwaar vervormde vocalen waardoor Van Roy amper te verstaan is. Evenals Das Ich is Suicide Commando een naam om rekening mee te houden zonder echt te verbazen. (Eelco)

Project Pitchfork kan bij mij weinig verkeerd doen, en was voor mij één van de belangrijkste redenen om naar Keulen af te reizen. De heren zetten sporadisch een verbazingwekkend goede set neer, maar laten helaas vaker en vaker een steek vallen. Muzikaal doet de band dat niet: het laatste album "Kaskade" zit degelijk in elkaar en ook de voorraad singletjes en EP'tjes die volgde (waaronder "Earth Song", ook vanavond met Sara Noxx) zijn zeer de moeite waard. Het lijkt er echter op dat niet iedereen het daarmee eens is. Om de een of andere reden lijkt de afstand tussen Project Pitchfork en het publiek lijkt enorm groot. De sfeer komt er maar moeilijk in en dat geeft dit optreden een beetje een raar gevoel mee. Project Pitchfork's magie is een beetje zoek en dat is donders jammer.   (Eelco)

Headliner op de mainstage is And One, twee jaar geleden nog midden op de dag op het podium te bewonderen. Destijds deed het optreden me weinig, en daarom vullen we de tijd met het bezoeken van de vele kraampjes. Van een afstandje klinkt cover ‘The Sun always shines on TV’ van Aha (of was het Abba Eelco? :P) erg leuk, maar niet leuk genoeg om mij te weerhouden van het shoppen. (Seraphictine)


Theatrestage

Elena Fossi, de sexy zangeres van Kirlian Camera, bracht eind vorig jaar het debuut uit van haar side-project Spectra*Paris: ‘Dead Models Society’. Ook op het podium ziet Elena er onweerstaanbaar uit in haar hoge laklaarzen, en de combinatie van de hoge hakken en sexy electro heeft hoogstwaarschijnlijk een grote indruk gemaakt op menig man (en vrouw). Tears for Fears cover ‘Mad World’ vond ik op het album al niet zo sterk, en ook live scoort dit nummer niet zo goed als de eigen songs als ‘Glittering Bullet’ en het prachtige Italiaanse ‘Falsos Suenos’. Wel geslaagd is de cover van James Bond themesong ‘Goldeneye’ als toegift, leuk om die eens in een ander jasje te horen! (Seraphictine)

Ook het optreden van Cinema Strange was er één waar ik al een tijd naar uitkeek. De heren staan er om bekend van elk optreden een uniek spektakel te maken. Er zijn meer bezoekers die de band graag willen zien, want het theater stroomt even voor half drie goed vol. Het geluid staat goed afgesteld, en Cinema Strange zet een show neer zoals we ze alleen van hen kennen: misschien wat warrig maar absoluut de moeite waard. Een speciaal compliment voor Lucas Lanthier, die hoog gehakt het podium onveilig maakte en dit gracieuzer deed dan menig vrouw. (Seraphictine)

Nog ietwat teleurgesteld van de performance van L’âme Immortelle haast ik me naar het theater om op tijd te zijn voor Soko Friedhof. Reguliere lezers zullen wel weten dat ik dit gekke project van Untoten mastermind David A. Line geweldig vind, en aangezien dit pas het derde concert van de groep ooit is wordt het aardig druk in het theater. Net als in bij mijn live kennismaking met Soko Friedhof in Berlijn weten David, Greta en de twee mooie danseressen mij bijna een uur lang aan het dansen te houden, heerlijk!   (Seraphictine)

Dit is mijn vierde Clan of Xymox concert in de drie jaar dat ik de band nu volg, en daarom is het voor mij geen grote verrassing als de band het podium bestijgt onder de klanken van 'Farewell'. Erg fijn nummer, maar het zou leuk zijn eens iets anders te horen. Dit geldt eigenlijk voor de hele setlist: 'Jasmin and Rose', 'Calling you out' en 'Weak in my knees' zijn allen leuke liedjes, maar het Clan of Xymox repertoire heeft nog zoveel meer te bieden! Hierdoor besluit ik al voor het eind de zaal te verlaten om een kopje thee te drinken in de hal. In de hal is de band nog steeds te horen, en als ze de set wederom afsluiten met 'Muscoviet Mosquito' weet ik dat ik weinig gemist heb. (Seraphictine)

Net als twee jaar geleden staat Diary of Dreams op het podium in het donkere theater aan het einde van de dag. Zoals ik al eerder aangaf het moeilijk te vinden het perfecte optreden van Deine Lakaien te beschrijven, zo ook het concert van Diary of Dreams. De heren hebben mij live en op cd nog nooit teleur gesteld, en net als twee jaar geleden heb ik kippenvel op mijn armen als Adrian tijdens ‘Traumtanzer’ het publiek mee laat zingen. Mijn favoriete album ‘Freak Perfume’ komt goed aan bod, en ook de clubhit ‘Butterfly:Dance’ heeft nog niets aan kracht verloren. Zowel muzikaal als visueel (de prachtige microfoonstandaard van Adrian en de sobere lichtshow) weet Diary of Dreams mij weer te overwinnen. De band blijft één van de betere in het genre, en bewijst dat wederom op het podium. (Seraphictine)

Beter dan Diary of Dreams kan Die Krupps het nooit doen, en daarom besluiten we na het concert het terrein te verlaten. Diary of Dreams was de kroon op het wederom geweldig Amphi Festival. De line-up van dit jaar zal was zo goed, dat het voor de organisatie moeilijk wordt om deze in 2009 te overtreffen. Ach, het zal wel goedkomen. Alvast tot volgend jaar! (Seraphictine)