Voor de vierde maal is het Keulse Tanzbrünnen het podium voor het Amphi Festival. Met een line-up die uit enkel headliners leek te bestaan was het ook voor Gothtronic weer meer dan de moeite waard om naar Duitsland af te reizen en jullie voor de derde keer te voorzien van een uitgebreid verslag en vele foto’s.

Mainstage

Cinderella Effect is de eerste band dit jaar met een aantal uitroeptekens naast de naam op mijn schema. Constance Rudert (BlutEngel) bracht in 2006 het debuut uit van dit soloproject. Onder de noemer ‘Pearls’ gaf ze samen met twee andere dames een vrouwelijke touch aan bekende scènehits. Dat vele van de originele performers ook nog op het programma staan maakt de dames waarschijnlijk niet uit, en zo horen we voor Zeromancer het podium op komt ‘Clone your lover’ al voorbij komen, en ook ‘Timekiller’ van Project Pitchfork wordt niet van de setlist geschrapt. Gelukkig heeft Cinderella Effect een hele nieuwe touch gegeven en zijn deze liedjes bijna niet meer te vergelijken met de originele versies. Vocaal gezien leveren de dames een betere prestatie dan ik verwacht had, vooral in ‘Zombie’ is te horen dan alle drie de zangeressen erg goed bij stem zijn. De twee nieuwe liedjes (nouja, nieuw? Nieuwe covers…) klinken erg leuk, en ik ben erg benieuwd naar wat deze groep in de toekomst van zich gaat laten horen. Voor mij een meer dan geslaagde opening van het festival. (Seraphictine)

De organisatie van Amphi heeft er goed aan gedaan de parkeerplaatsen wat dichter bij locatie in te richten, de doorstroom aan de poort wat te bevorderen (de beveiliging is een lachertje) en vooral het systeem om kaarten te reserveren te optimaliseren. Het maakt de rit naar Keulen er niet minder hobbelig om, maar eenmaal daar aangekomen gaat het hele proces van polsbandje halen, naar binnen mogen en biertjes kopen als een trein. Tijd genoeg dus om met de klanken van Cinderella Effect wat te wennen aan de felle zon, de eerste halve liter bier naar binnen te werken en een korte wandeltocht over het terrein te maken. Net op tijd voor Zeromancer zijn we terug bij het hoofdpodium en valt het direct op dat het drukker is dan vorig jaar. Goed nieuws voor de Noren, want die kunnen wel wat steun gebruiken. Helemaal nu Seigmen drie weken terug opnieuw twee uitverkochte shows gaf lijkt de interesse voor de poppy industrial-rock van ZMR af te nemen.
Dat is de heren ook aan te zien; de show is qua setlist identiek aan Zita Rock eerder dit jaar en de presentatie hebben we inmiddels ook wel gezien. Verwacht geen verrassende gebeurtenissen, hoewel de setlist inmiddels wel is aangevuld met drie nog niet (formeel) uitgebrachte nummers. Vooral het meest recente "My Little Tragedy" is een verademing na het mierzoete "I'm Yours To Lose". Aangekomen bij het einde van de set is de conclusie snel getrokken: Zeromancer doet haar ding, doet dat goed, maar we kennen het al. In dat opzicht niets bijzonders, of het moet de verschijning van Victoria Beckham zijn. Of was dat toch Alex Møklebust? (Eelco)

Het navolgende Welle:Erdball is altijd een goede publiekstrekker. Dat bleek al in de Nederlandse clubshows vorig jaar, dat bleek in de afgelopen festival shows en dat zal ook in september/oktober blijken tijdens de nieuwe reeks clubshows. Het is drie uur 's middags en dat is heel erg vroeg voor een band van dit kaliber. De band zal er echter met zoveel shows in het vooruitzicht geen problemen mee hebben en doet dan ook haar best het publiek enthousiast te krijgen. Met enthousiaste interpretaties van "Arbeit Adelt" en natuurlijk "Starfighter F-104G" kost dat dit C64-gezelschap weinig moeite. Welle kan weinig verkeerd doen en doet dat dan ook niet. 14 november staan ze in Arnhem, een dag later in Leiden, zeker de moeite waard. (Eelco)

Covenant is in een rare staat vanavond. Niet alleen verschijnt Joakim met krukken op het podium (ongelukje bij het voetballen), ook Eskil is niet helemaal zichzelf. De beste man had waarschijnlijk net de loterij gewonnen of hij was niet helemaal sober meer: zo ontzettend vrolijk heb ik hem nog nooit gezien. Het enthousiasme is echter leuk om te zien, en de koude beats van ‘Ritual Noise’, ‘Bullet’ en grote hit ‘Dead Stars’ klinken super: zelfs de regen kan daar niets aan veranderen. Helaas is dezelfde regen geen reden om ‘Like tears in the rain’ aan de setlist toe te voegen, maar het prachtige ‘Invisible & Silent’ en ‘20HZ’ maken dat meer dan goed. De band wist mij eerder op festivals niet helemaal te overtuigen, maar ik ben helemaal om: Covenant is zowel op cd als live meer dan de moeite waard. (Seraphictine)

Tsja, wat kan je nog schrijven over een band als Deine Lakaien? Veljanov en Horn staan immer garant voor kwalitatief spectaculaire concerten en parels van nummers. Ik kan ook niets anders dan genieten als de heren, weer voorzien van de erg goede live band, deze parels live laten horen. De voetjes gaan van de vloer tijdens ‘Over and Done’ en ‘Dark Star’ en bij ‘Vivre’ staat het kippenvel op mijn armen. Ik blijf Deine Lakaien meer een band voor in het donker vinden, maar toch doet de inmiddels extreem felle zon weinig af aan de perfectie die de heren uit de boxen laten knallen. Wederom een genot om Deine Lakaien op het podium aan het werk te zien. (Seraphictine)

Ik heb Oomph! altijd maar een rare band gevonden, zonder er zelfs maar één nummer van te kennen. Een vooroordeel van jewelste, vooral gebaseerd op de bandnaam. Dat enorm serieuze hoeft nooit zo van mij, maar op een bandnaam als Oomph! knap ik toch echt af. Oomph. Oomph. "Waa toffe muziek, hoe heet die band?" "Erh, da's Oomph" "Oomph, oh". Noem je band dan AAAARGH!, dat staat ook een stuk toffer op je bandshirts. Nee, het verdient geen punten voor beste bandnaam, maar degelijke, vette muziek is het wel. De Duitsers weten ook donders goed hoe je een menigte aan moet spreken en in combinatie met een set degelijke songs kan ik dan niet anders concluderen dan dat Oomph de moeite waard was. Rest de vraag of dat genoeg was om de headliner-plek te verdienen. De meezing-uitvoering van 'Der Neue Gott' was dat in ieder geval wel. (Eelco)

Theaterstage

‘Three cheers for the newlydeads’ is de geniale titel van het vorig jaar verschenen debuut van Ashbury Heights. Sinds de release heeft het album mijn iPod niet meer verlaten, en ik ben benieuwd of de band op het podium als iets zelfverzekerder overkomt als in november op het Out of Line festival. Het antwoord is volmondig ja, Anders en Yasmine voelen zich thuis op het podium en dat is te zien. ‘Bare your teeth’ en ‘Smaller’ van het debuut zijn super, en ook de nieuwe single ‘Morningstar in a black car’ en b-kant ‘Spiders’ komen live goed uit de verf. Mijn persoonlijke favoriet uit de set is het eveneens nieuwe ‘Die by numbers’: catchy-er kan bijna niet! Ahsbury Heights zet wederom een swingende performance neer, en ik kan niet wachten tot de band gaat touren met een nieuw album. (Seraphictine)

Het is dan tijd voor het laatste concert van Haujobb. Zonder meer de band waarmee Daniel Myer de meeste faam vergaarde, maar ook de band waarmee hij de laatste jaren wat minder fanatiek aan de weg timmerde. Het laatste reguliere album - "Vertical Theory", alweer uit 2003 - was een kwartier lang populair en ook het navolgende remixalbum "Vertical Mixes" had niet het beoogde succes. Het succes van een "Polarity" of "ninetynine" kon eenvoudigweg niet meer worden geëvenaard en Myer zocht en vond de publiciteit met zijn projecten Destroid en Architect. Net voor half vijf is natuurlijk ook niet echt een ideale tijd voor een afscheidsconcert voor een band met zo'n status, maar Myer speelt er niet minder om. Vanaf opener 'Anti/Matter' is het duidelijk dat de man nog even wil knallen en dat gaat hem gelukkig goed af. Zo goed als WGT, drie jaar geleden, wordt het eigenlijk geen enkel moment, maar de sfeer in de kleine theaterzaal maakt een boel goed. Donders jammer dat de man ermee stopt, want het blijkt opnieuw dat Haujobb een van de betere in het genre is. (Eelco)

Op M'era Luna drie jaar geleden sleepte mijn vriend me mee naar de Hangar voor een band waar ik nog nooit iets van gehoord had: The Klinik. Dirk Ivens, tevens van één van mijn favoriete live acts Sonar, is de mastermind van deze groep, en ik besloot het eens te gaan aanschouwen. Waar ik destijds mee geconfronteerd werd was één van de meest duistere en atmosferische concerten ooit, en daarom was ik meer dan blij om te zien dat The Klinik op Amphi zou spelen. En weer heeft Dirk mij niet teleurgesteld. De sferische beats en agressieve vocalen pasten prachtig bij de sobere lichtshow in het theater. Toch is er één minpunt, maar dat is er één waar Dirk niets aan kon doen. Na The Klinik stond namelijk publieksfavoriet Combichrist op het programma, en aangezien het concert uitliep stroomde tegen het eind van The Klinik de zaal vol met scherp uitgedoste cybers. Niets mis mee natuurlijk, maar het constante gezeur ('Is het nou nog niet afgelopen?' 'Ik vind hier echt niets aan!') irriteerde me behoorlijk. Advies voor de volgende keer: cybers, sluit je ogen en laat The Klinik je overrompelen. Het kan niets anders dan een genot zijn. (Seraphictine)

Combichrist dus, altijd een feest. Omdat het programma op de mainstage al afgelopen was werd het drukker dan druk in het theater. Gelukkig hadden wij al een goede plek gevonden voor The Klinik, en konden wij dus fijn blijven staan. Over staan gesproken, het werd vlak voor Andy het podium besteeg zo druk dat de beveiliging rondjes door het publiek maakte om alle zittende mensen op te laten staan en zo meer ruimte te creëren. Het zal je niets verbazen dat deze ontwikkeling de temperatuur in het theater behoorlijk op liet lopen! Anyway, Combischrist dus. Het lijkt alsof er geen feest is zonder deze band, en ook al is het heerlijke muziek om op te dansen (ik krijg nooit genoeg van ‘Today I woke to the rain of blood’) moet ik toegeven het wel een beetje gezien te hebben. Na een aantal klappers als ‘Electrohead’, ‘Get your body beat’ en ‘This is my rifle’ wurmen wij ons naar de uitgang. Eenmaal buiten gekomen zien we de enorme rij voor de ingang van het theater: doordat het fris begint te worden en het mainstage programma afgelopen is probeert iedereen binnen te komen bij Combichrist. Niet de meest slimme zet van de organisatoren. (Seraphictine)