J-Rock is hot. En niet alleen dat, ook wordt het genre steeds bekender in Nederland, wat ook meer concerten en evenementen met zich mee brengt. Goed voorbeeld is de Nederlandse J-Rock Conventie, waarvan op 22 januari in Utrecht de tweede editie gehouden werd. Voor deze tweede editie wordt groot uitgepakt; het Amsterdamse Cafe Sappho waar de Con vorig jaar gehouden bleek al snel te klein. Tivoli de Helling is de nieuwe locatie, uiteraard voorzien van een heus podium. Die kans wordt dan ook goed benut, er komen maar liefst drie bands optreden! Zo krijgen de bezoekers het debuut te zien van de Nederlandse band Dokumi, en komen vanuit Japan Hagakure en Anti Feminism het podium onveilig maken.

Waar in Duitsland de gothic scene weg is van Japanse goth electro en Visual Kei, wil het in Nederland maar niet doorbreken. Het optreden van de J-Rock helden D’espairs Ray afgelopen november kon de zaal niet vol krijgen – iets wat bij onze Oosterburen wel anders is! Het publiek bestond toen voornamelijk uit een vrij jong publiek, en ook op deze conventie ligt de gemiddelde leeftijd niet zo hoog. Wel leuk om te zien dat er zelf ouders mee naar binnen kwamen – een J-Rock Con is iets om je ogen bij uit te kijken!

Naast een DVD screening in de grote zaal staat in de hal van de Helling een aantal kraampjes die al vanaf minuut één gretig aftrek vinden! De stands verkopen naast cd’s merchandise van bekende Japanse rockers, en de moeilijk verkijgbare Japanse kleding- en muziektijdschriften. Door de drukte is het moeilijk om even rustig te ‘winkelen’, iets wat vervelend is voor de bezoekers, maar gunstig voor de kraampjeshoudes.

Een conventie zou natuurlijk geen echte conventie zijn zonder verkleedpartijen! Ruim voor de optredens van de band vinden dan ook twee kostuumwedstrijden plaats: één voor de beste outfit, en één voor de beste cosplay outfit. De outfitwedstrijd wordt gedomineerd door de, al dan niet gothic, lolita meisjes, een stijl die duidelijk veel aanhang vindt in de J-Rock scene. De cosplay wedstrijd is speciaal voor de mensen die verkleed zijn als één van hun idolen. Leuk om te zien hoe veel moeite mensen gestoken hebben in een kostuum, we zien onder andere look-a-likes voorbij komen van D’espairs Ray, Kagerou en uiteraard de leden van Malice Mizer.

Na de outfit contests wordt het wat rustiger in de zaal. Het is etenstijd, en er is een uur op te vullen voor de eerste band het podium op zal klimmen. Helaas is er in Tivoli zelf niets te eten te krijgen, waardoor er al snel groepjes mensen naar buiten vertrekken op zoek naar een snackbar. Volgens jaar misschien een sushi-bar neerzetten? ;) Rond de klok van zeven druppelt het publiek weer binnen, aangezien het bijna tijd is voor de bands...

Dokumi
De drie leden van het Nederlandse Dokumi hadden waarschijnlijk een met zenuwen gevulde dag achter de rug toen ze het podium beklommen, aangezien dit de eerste keer was dat de band live speelde. De band laat zich bovenal inspireren door de Japanse Visual Kei scene, maar ook rock, electro en industrial elementen zijn terug te horen in de muziek. Althans, volgens de band op hun MySpace profiel. Dokumi mag een kwartiertje spelen, en helaas hebben ze wat te kampen met slecht geluid. De zang staat te schel, waardoor zangeres Mika (die overigens een prima stem heeft) wat schel overkomt, en de rest van de muziek wat weg valt. Maar voor een debuut zeker een leuk optreden: en natuurlijk ook erg gaaf om iets van eigen bodem te zien/horen spelen op een J-rock conventie!

Hagakure
Als de ‘mannen’ van Hagakure het podium opkomen barst er een enorm applaus los in de zaal, aangevuld door hysterisch gegil van een aantal meisjes. De band, inclusief pastelkleurige gewaden, pluche oortjes en vlinderspeldjes in het haar heeft een hoge aaibaarheidsfactoor, en aaien lijkt ook het doel van de hele eerste rij! Massa’s handjes reiken naar het podium om maar íets aan te raken van de heren.

Op de website van de Con werd het al aangegeven: het doel van deze Japanners is om het publiek te vermaken en op te vrolijken. En ik kan niets anders zeggen dan dat ze daar glorieus in slagen: de muziek is super vrolijk, bandleden ontzettend enthousiast, en de kleurrijke aankleding versterkt dat alles nog eens.

Tussen de liedjes door nemen de bandleden de tijd voor acts met nepzwaarden, parasollen en waaiers – iets wat erg leuk is om te zien, ook voor de mensen die de muziek misschien net iets té blij vinden. Na een uurtje is de tijd voorbij, van mij had de band nog wel even door mogen spelen. Hopelijk is dit gezelschap snel weer in Nederland te zien, het optreden was zeer de moeite waard.

Anti Feminism
Al sinds 1991 is Anti Feminism (nee, nee, ze haten geen meisjes!) een bekende act op het Visual Kei front. Al meer dan vijftig leden hebben meegespeeld in de band, vaste schakel is zanger Kenzi. Volgens de website van de band zijn optredens verre van saai, en kan het zelf gevaarlijk zijn je op de eerste rijen te begeven... Klinkt veelbelovend, dus wacht ik geduldig af op de laatste act van de avond.

Muzikaal gezien ligt Anti Feminism niet helemaal in mijn straatje, de mix van punk en metal klinkt net iets te eentonig. Dat lijkt het publiek niet uit te maken, iedereen doet mee, headbangt, en ik betrap zelfs een aantal schattige lolita meisjes op springen!

Qua acts valt het mee deze avond, er woren geen TL-buizen kapotgeslagen op het hoofd van Kenzi, en ook de varkenskoppen en pyro-technieken blijven achterwege. Wel staat er een doosje punaises op het podium, die Kenzi op een box strooit waarna hij er doorheen rolt. Om het effect nog even te versterken drukt hij er ook nog een paar in zijn voorhoofd. Het lijkt me duidelijk hoe deze man aan al die littekens komt...!

The end...
Al met al was deze tweede J-Rock-Con zeker een succes. Aangezien de J-Rock scene in Nederland blijft groeien, zal de Con ook mee moeten groeien, en hier en daar een aantal dingen wat beter organiseren. Het ruim opgezette tijdschema is prettig voor forum meetings en bijkletsen met bekenden, maar duurt misschien toch wat lang. De DVD screening (dit keer een live DVD van The Gazette) viel wat weg omdat het in dezelfde zaal gehouden werd als waar de mensen elkaar ontmoetten, echt goed kijken zat er dus niet bij. Ook was er geen catering aanwezig, en bezoekers krijgen tussen drie en tien toch echt wel een keer trek in eten!

Naast deze kleine puntjes kan ik niets anders zeggen dan dat de organisatie duidelijk een gat in de markt gevonden heeft met deze Conventie, en ze vast meegroeien met de J-Rock scene!

P.S. Voor de liefhebbers of mensen die na het lezen van dit verslag eens een Japans rock concert mee willen maken: de band Calmando Qual speelt in Maart in Nederland!

Review by: Seraphictine