Castle Rock VI staat dit jaar wat meer in het teken van metal/ rock dan de jaren hiervoor. Het is ook de eerste keer bij mijn weten dat er nog zo’n honderd kaarten verkrijgbaar zijn aan de dagkassa, want normaal is dit gezellige festival altijd weken van tevoren uitverkocht. Toch waren er ook deze keer weer 1800 man binnen op het achterplein van Slot Broich, waarmee het festival weer uitverkocht is. Het zal de eenzijdigheid van het programma wel geweest zijn, want dat was voorgaande jaren veel veelzijdiger (zeker als je weet dat acts als Diorama, Qntal, In Extremo, Subway To Sally, The Dreamside en Diary Of Dreams hier bijvoorbeeld gespeeld hebben).

Hoewel er een ‘klein’ buitje regen viel (waardoor de helft van het publiek door en doornat was en de andere helft blij was met hun meegenomen paraplu en regenkleding) kwamen we er met het weer redelijk vanaf. Het was bewolkt (slechts met één keer een echte bui en één keer wat druppels), niet te heet, maar eigenlijk daardoor wel lekker festival weer. Ook de catering was zoals elk jaar weer prima verzorgt én het blijft opvallen dat hoewel het elk jaar uitverkoopt men toch voldoende ruimte houdt voor het publiek. Je hebt absoluut niet het gevoel dat je als haringen in een ton staat te kijken naar een band óf dat je erg lang in de rij moet staan om iets te drinken of te eten te halen. Kortom, wat betreft sfeer was Castle Rock VI wéér een succes. Wat betreft bands was het wat minder, hoewel het als achtergrondmuziek best zijn momenten had.

Down Below
Dit uit Oost-Duitsland afkomstige gezelschap grossierde in energieke gespierde rock. De zanger nam het allemaal wel erg letterlijk op, want die leek af en toe meer bezig met de vraag hoe hij er het beste uitzag. Down Below blijkt geïnspireerd door Egypte, maar in de muziek komen die invloeden niet echt terug. Nummers als ‘How To Die In Space’ en ‘Fundamentalist’ laten dan ook horen dat de heren eerder geïnspireerd zijn door een traditionele rock band dan door Egypte. Niet opvallend, maar zeker wel aardig.

Regicide
Wat betreft het energieke heeft het Duitse Regicide dezelfde impact als Down Below. Goede muzikanten die bij elkaar aardige muziek maken, maar er live wel een echte levendige show van willen maken. Regicide heeft soms eerder moderne metal invloeden dan iets dat ook maar te maken heeft met Gothic rock of metal. Een schreeuwerige zanger en zangeres die soms hun best doen om een duel uit te vechten. Opvallende rock poses en een violiste moeten het idee geven met een Gothic band van doen te hebben. Maar helaas ook hier weer, leuk maar niet echt geweldig.

Elis
Bij Elis kunnen we met recht spreken van Gothic Metal in het straatje van (vooral) Nightwish of Tristania. Nog niet op hetzelfde niveau, want daarvoor is de stem van Sabine Duenser nog niet sterk genoeg. Muzikaal zit het ook hier weer allemaal aardig in elkaar en ook hier weet de band energiek over te komen. Ook bij Elis is het echter weer leuk om te horen en te zien, maar niet speciaal genoeg om ervoor naar achter te rennen om hun CD of shirt te kopen. 

Nik Page
Nu heb ik Nik Page al een keer mogen aanschouwen als voorprogramma van Tanzwut en het moet gezegd, live weten ze een show neer te zetten. Muzikaal klinkt het allemaal lekker strak, mede door de (US) industrial invloeden die Nik Page in het geluid heeft zitten. Soms klinkt het wel erg poppy, zoals ‘Dein Kuss’, maar er zitten ook nummers (zoals ‘Herzschlag’) tussen die fans van Unheilig zouden kunnen bekoren. Toch is Nik Page over het algemeen te glad voor woorden. Je moet er van houden…

Janus
Het slaapmutsje van vandaag heet Janus. Soms geeft de band wat vaart met zijn nummers mee en word je even wakker, maar over het algemeen speelt Janus wel erg rustige nummers. Dat valt natuurlijk helemaal op tussen dat andere geweld. Soms lijkt het wat hoogdravend wat Janus wil brengen, nummers als ‘’Der Tag An Dem Ich Kafka Traf’ en ‘Mein Krankes Herz’ komen echter nogal gekunsteld over. Het is wel mooi etenstijd.

The Crüxshadows
Wat met name opvalt aan deze show van The Crüxshadows is dat de rol van de danseressen is veranderd. Ze zijn ook zangeressen geworden en dat doen ze goed. Het geeft het Crüxshadows geluid een nieuw impuls. We kunnen wel gekscherend stellen dat als het zo doorgaat The Crüxshadows geen podium meer nodig heeft, want niet alleen Rogue gaat veelvuldig het publiek in ook de zangeressen/ danseressen volgen inmiddels. Misschien komt het omdat ik de band al een tijdje niet meer gezien heb, maar wat ze vandaag neerzetten is werkelijk subliem. De band met het publiek is erg intens (ook na de show zijn de dames en heren van de band nog druk met het publiek voor handtekeningen en foto’s). De muziek staat voornamelijk in het teken van de DVD/ CD ‘Shadowbox’ waardoor we ook het nieuwe nummer ‘Forever Last’ voorbij horen komen (en een geweldig promo praatje van Rogue). Verder is het zoals gebruikelijk een ‘greatest hits’ show waarin ‘Marilyn, My Bitterness’ nog steeds niet mag ontbreken.

Therion
Als afsluiter is er dan nog de bombast van Therion. Metal die aangevuld wordt met koren. Dit keer mogen daarvoor vijf mensen opdraven. Vier achterop het podium en één zangeres vooraan. Daarnaast is er een energieke zanger die eigenlijk meer schreeuwt dan zingt, maar dat past eigenlijk wel bij de muziek. Verder is het niet meer dan leuke metal die soms zijn momenten kent, maar na verloop van tijd behoorlijk saai kan worden. Eigenlijk geldt voor Therion hetzelfde als voor de meeste bands van vandaag. Energiek en muzikaal weinig op aan te merken, maar speciaal? Nee.