Na traditioneel de donderdag begonnen te zijn in de Darkflower (een Gotische (dans)kroeg in Leipzig) is het vandaag dé dag dat de bandjes beginnen. We hebben vandaag echter ruim de tijd om de markt in de Agra voor het eerst te verkennen, want de bands beginnen nogal laat en het aanbod is voor de eerste dag nogal karig. Het weer zit ons echter mee, niet te warm, en dan hoor je ons Nederlanders al niet snel meer klagen.
(Beautevil)

Prachtig in het stadspark van Leipzig gelegen, is de Parkbühne een schitterende locatie voor de gothic metalbandjes van vandaag. Gelukkig hadden de weergoden er ook zin in; een stralend zonnetje viel het publiek ten deel en de sfeer zat er goed in. De eerste band Atargatis heb ik helaas gemist wegens een tramongeluk, maar ik was nog wel op tijd om het optreden van het Franse Penumbra mee te maken. Ik had erg uitgekeken naar dit concert, omdat de band het live doorgaans goed doet, maar wat ze vandaag lieten zien was niet iets om vrolijker van te worden. De zangeres zong niet al te zuiver en kwam nogal onbeholpen over in haar bewegingen en de belachelijke poses die de overige bandleden aannamen werkten nogal op de lachspieren. Al met al was dit dus geen beste vertoning. Toch kreeg de band nog wel het nodige applaus, want Penumbra beschikt wel degelijk over goede nummers en speelde redelijk strak.
(Lykle)

Daarna zou Flowing Tears komen, maar die hadden afgezegd, dus kwam Visions Of Atlantis op de bühne. Deze Oostenrijkers wisten het publiek goed mee te krijgen met hun stevig rockende gothic metalsongs en straalden ook enorm veel plezier uit, dus de kleine speltechnische foutjes werden de band met alle liefde vergeven. De wisselwerking tussen de zanger en de zangeres was ook nog eens spontaan en beiden waren goed bij stem, dus dit was een lekker optreden dat naar meer smaakt. De publieksreactie na afsluiter "Lost" was dan ook zeer enthousiast.
(Lykle)

Midnattsol was de volgende band die mocht spelen en dat was een waar drama. De band rondom Carmen Espenaes (inderdaad, het zusje van Liv Kristine) speelde wel strak, maar wat Carmen ons liet zien en horen was hilarisch. Ze had zich in een zeer kort rokje en een panty met een laag kruis gehuld, wat een merkwaardige aanblik gaf en nogal wat gelach opwekte in het publiek en daarbij stond ze ook nog eens als een soort stripteasedanseres met haar heupen te zwaaien. Dat was misschien nog niet zo heel erg geweest als ze had kunnen zingen, maar haar vocale prestaties waren beneden alle peil. Het was echt hemeltergend vals en na drie nummers ben ik dan ook maar met een pijnlijk gehoor vertrokken uit de Parkbühne. Ik hoop voor de mensen die nog gebleven zijn dat Atrocity en Tristania beter waren.
(Lykle)

De eerste dag van het festival begint voor mij in Werk II. Traditiegetrouw mis ik de eerste band, wat van Nik Page & The Sacrifight Army de eerste band maakt. Het is een typisch Duitse band, die met "Sinmachine" haar laatse album heeft uitgebracht. Behalve wat materiaal van deze CD valt Page terug op oud materiaal als "Shape My World" en "Burning Side". Centraal staat echter toch het nieuwe album en de maxi "Mysteryland", welke door het publiek welkom onthaald worden. Het geluid is redelijk, maar zeker niet enorm sterk. Vooral Page's vocalen komen niet helemaal goed uit de verf, en kan ik mij niet aan de indruk ontwekken dat de live-performance een wat standaard gebeuren is. Neemt echter niet weg dat de 40 minuten lekker vlot omgaan.
(Eelco)

Escape With Romeo levert een betere prestatie. Muzikaal is dit al een stuk pakkender en ook het songmateriaal van EWR is een stuk beter. Pas tegen het einde van de set heb ik echter het gevoel alsof men wakker wordt, en het is ook dan dat er meer gedanst en bewogen wordt. Grappig, want tijdens Nik Page werd meer gedanst, terwijl EWR gewoon een stuk toegankelijker is. Nummers als "It's Loneliness" en "Alaska" horen natuurlijk bij de show en worden dan ook welkom ontvangen. Toch kijk ik liever naar zijn werk met Angelzoom, waar hij gewoon betere nummers voor geschreven heeft dan voor zijn eigen band.
(Eelco)

Een stuk interessanter is Angelzoom zeker. Zowel op CD als live is dit een band om rekening mee te houden. Centraal bij Angelzoom staat Claudia Uhle, die op CD een aantal gastmuzikaten weet te strikken. Ook live doet ze dat, middels songwriter Nik Page. Deze wordt op het album "Angelzoom" al een aantal keren ingeschakeld, en ook live laat hij goed van zich horen.
Angelzoom speelt vanavond een aantal eigen nummers, aangevuld met de welbekende covers die ook al op het debuutalbum staan. Depeche Mode ("Blasphemous Rumours"), Deine Lakaien ("Into My Arms") en zelfs Linkin Park ("Crawling") komen voorbij, maar Angelzoom weet er haar eigen draai aan te geven. Toch zijn het Angelzoom's eigen nummers die het beste overkomen. Na vijftig minuten is het echter mooi geweest en is het alweer tijd om de inmiddels behoorlijk gevulde Werk II te verlaten. Op naar Apop!
(Eelco)

Een behoorlijke tegenvaller was dit Australische Ikon. Hoewel de CD recensies vaak torenhoge verwachtingen oproepen komt het live niet bepaald uit de verf. De stem van Chris McCarter gaat al snel vervelen omdat het erg eentonig is. De muziek doet daar jammer genoeg weinig voor onder. In het begin verwacht je nog dat de Gothic rock even nodig heeft om te wennen en dat je langzaam meegezogen gaat worden in de wereld die Ikon heet, maar die hoop wordt al snel omgezet in verveling. Er gebeurd niets tot weinig waardoor de verveling al snel toeslaat. Nummers als ‘Psychic Vampire’, ‘Black Roses’ en ‘Ghost In My Head’ kunnen daar weinig aan veranderen. Ook een nummer wijden aan de zooi die George Bush van deze wereld heeft gemaakt is niet bepaald origineel meer te noemen. Jammer.
(Beautevil)

Het was meer dan duidelijk dat Apoptygma Berzerk erg populair is, want de rijen voor de Agra waren monumentaal lang. Nu had iedereen zich de moeite van het voordringen kunnen besparen, want de band begint door problemen met de techniek vijftig (!) minuten later. Ik heb geen excuses gehoord van de band, dus het zal er wel bij horen. Lang leve de techniek! Het optreden is, zoals gewend van Apop, energierijk, maar niet bepaald spetterend te noemen. Natuurlijk kunnen we van begin af aan heerlijk mee springen en klappen met bekende nummers als ‘Non Stop Violence’ (waarmee de band begint), ‘Love Never Dies’, ‘Unicorn’, ‘Until The End Of The World’, ‘Starsign’ en ‘Eclipse’. Jammer genoeg is Stephan niet bepaald lekker bij stem over het algemeen en doet de toevoeging van gitaristen (ten opzichte het geweldige optreden dat ik van de heren gezien heb tijdens Eurorock een aantal jaren terug) niet bepaald goed aan het totaal geluid van de band. Het nieuwe nummer dat ze speelden vanavond was een uitermate zwakke ballad, die de beste glam rock band uit de jaren tachtig niet zou misstaan (zouden de heren weten dat het 2005 is?).
(Beautevil)

Die Krupps viert dit jaar haar 25e verjaardag en mag ermee de eerste middernacht-special van WGT mee vullen. Omdat Apop iets later begon (50 minuten!) is het inmiddels bijna half één en dat zal voor veel mensen veel te laat zijn. Constant loopt er volk door de Agra, ook omdat Die Krupps niet het type bandje is dat veel Apoptygma-fans zal aanspreken. Buiten de wat simpele podium-aankleding (er is enkel het grote logo tegen de wand gehangen) is het een behoorlijk stevige show. Die Krupps bewijst aan de voet van industrial metal te hebben gestaan en weet een snoeiharde muur van gitaren op te zetten. Daarnaast staan de vocalen hard genoeg en is het geluid dusdanig in orde dat dit best een lekkere show is. Alle klassiekers komen voorbij en het is dan ook voor veel mensen een feest der herkenning. "Metal Machine Music", "Germaniac" en "Fatherland" horen er allemaal bij en Die Krupps bewijst ermee oook 25 jaar na oprichting nog altijd een sterke live-band te zijn en geen maatje te klein zijn voor de Agra-Halle.
(Eelco)